کبوتر و کبوتر بازی در ایران

آسوده دلان را غم شوریده سران نیست

این طایفه را غـصه رنج دگـران نـیست 

ای همـوطنان باری اگر هـست بـبندید

این ملـک اقامتگه ما رهگذران نیـست

خداحافظ

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ولی اقایان جمشید و عبدالرضا رحیمیان تعدادی عکس در همین رابطه برای ما فرستادند که یکی دوتا عکس از گرو اقایان بابک و سعید می باشد و عکس کبوتران هم برای اقای رحیمیان هست و البته یک مطلب جالب توجه هم از ایشون که در وبلاگ قرار می دهم که در ذیل می اید.و دوستان این فعلا اخرین پست تا ببینیم که چی میشه .

 و باید بگم که اقای رحیمیان از کبوتران بسیار مرغوب و اصیلی نگه داری می کنند که از جوجه و نژاد اصیل تهرانی و چند تایی هم کاشی در کبوتران ایشون پیدا میشه که نکته دیگه اینکه خیلی از قدیمیها ایشون را به عنوان  جوان با اخلاق قبول دارند و همه عکسها در ایران و تهران هستند.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

و اما مطلبی که ایشون فرستادند با عنوان مسابقات:

به نام خداوند مهرآفرین

در تیر ماه سال ۱۳۸۷برای اولین بار در ایران عده ای از عشق بازان نامی در تهران طی صحبتهایی با هم برای استحکام و به ثبت رساندن ورزش کبوتر بازی 

همانند کشورهای دیگر مدالهایی تحت عنوان اولین جشنواره پرواز(طلا/نقره/برنز)

تهیه نموده تا در حضور بزرگان این رشته به نفرات اول تا سوم اهدا نمایند.   

طی بررسی ها و نتایج داوران بعد از اتمام مسابقات به علت تقلب و رعایت نکردن مسائل عشق بازی.تعدادی از شرکت کنندگان.این جشنواره کنسل و به

 سال۱۳۸۸موکول گردید.

بدین شرح اعلام گردید:

                            آقایان

 ۱.رضا عطائی                                    ۸ساعت۱۰دقیقه

 ۲.جهان پهلوان علیرضا سلیمانی              ۷ساعت۴۵دقیقه

 ۳.مهندس سفته                                 ۶ساعت۴۵دقیقه

 ۴.دکتور منوچهر رستمی                        ۶ساعت۱۰دقیقه

 ۵.عباس محمد صادق(اردشیر پور حکمت)    ۵ساعت۴۵دقیقه

این هم عکسهای کبوتران

عکس 1                    عکس 2                            عکس 3

عکس 4                    عکس 5                            عکس 6

عکس 7                   عکس 8                             عکس 9

عکس 10                عکس 11                            عکس 12

عکس 13                عکس 14                            عکس 15

عکس 16               عکس 17                             عکس 18

عکس19                عکس 20                             عکس 21

عکس 22               عکس 23                             عکس 24

عکس 25               عکس 26                             عکس 27

عکس 28               عکس 29                             عکس 30  

با تشکر از اقای جمشید و تشکر ویژه از اقای عبدالرضا رحیمیان به خاطر عکسها و دو عکس ۲۹ و ۳۰ عکس گروی اقایان بابک و سعید گرامی میباشد و بهشون خسته نباشید میگم . خدانگهدار

امروز مشغول دیدن سایت اقای حیدری بودم که در قسمت پیشکسوتها متوجه عکس جالبی شدم که دلم نیامد ان را در وبلاگ نگذارم خیلی جالبه حتما بخونید ماله خیلی قدیمه ولی میبینید که داور .هیئت ژوری.۳۰۰ تماشاگر و ...در ان قدیم مانند یک فستیوال شیک بوده  متاسفانه این روند شیک ادامه پیدا نکرده و دولت و روزنامه و...هیچ گونه حمایتی از این رشته باستانی انجام نمی دهند.

و باید عرض کنم این وبلاگ تقریبا تا اخر تیر ماه تعطیل می باشد و قراره با دوستان به گروها برویم و عکسها و مطالب زیادی در مورد گروها مانند اخبار به شما تقدیم کنیم .با تشکر از اقای ابراهیم حیدری برای قدر دانی از پیشکسوتها.

هر که خاری می نهد در راه ما       خار ما در راه او گل زار باد

با سلام خدمت دوستان و البته تبریک سال نو . اول به سوال اقا صالح می پردازیم که گفته بودن یک راه ارزان برای ساختن خانه تور بگید که باید عرض کنم ارزان ترین راه برای اینکار استفاده از لوله سبز هستش که خیلی راحت به هم چفت و بست میشه و قیمت ان متری 700 تومان هستش که برای بند شدن ان به زمین می تونی پایه ان را گچ بگیری با این کار نه پول اهن نه جوشکار و ... میدی ،عکس هم از خانه تور در اخر مطلب می باشد .

ولی برای امروز داستان زیبایی در مورد کبوتر به نام (وفا داری و پرواز)به قلم اقای مرتضی کریمی اماده شده که در ذیل می اید

ماده سبز

کفترهای غریبه­ای که به آسمان بالای بام کفتر باز نزدیک می­شوند و به سختی به دام او پا می­نهد! آخر غریبه­ها چند جورند! برخی­شان خیلی راحت می­آیند و می­نشینند و به آسانی توی قفس می­روند! اما برخی از «غریب»ها هستند که تا بنشینند روی پشت بام خانه کفترباز، چندین مرحله را طی می­کنند و هر بار که به بام نزدیک می­شوند، یاد «خانه»، آنها را دوباره به اوج آسمان می­کشاند و کفترباز را به تقلا می­اندازد تا «غریب» را دوباره به پایین بکشانند. کفترباز اما دست از امید نمی­شوید، چرا که می­داند این «غریب» می­تواند چگونه «آشنایی» گردد! او نیک می­داند که وفاداری به «خانه» پیشین، نشانی از وفا به خانه جدید است!

این «غریب»ها هرگز مستقیما به بام خانه بیگانه پا نمی­گذارند! نخست چند خانه آن سو تر!  بعد این سو تر! و کم کمک با «بیم و امید»، با دل کندن لحظه به لحظه از آن و دل دادن به این نزدیک می­آیند! دم­دم­های غروب که می­شود، رضایت به بام و دام نو می­دهند، اما هنوز یک حرکت کوچک و مشکوک کفترباز می­تواند «غریب» را بلند کند و روز از نو و روزی از نو!

شب، لابلای هاله­هایی از تاریکی و ترس و سرگشتگی، درست مثل کودکی در شهری غریب و رها شده در بزرگراهی، اسیر و دستگیر می­شود! چنان قلبش می­زند که باور نمی­کنی تا صبح بماند، یا اگر ماند، هرگز دل بسپارد! ­چنین اسیر یاغی­ای، بی­درنگ «قیچی» خواهد شد (حدود پنج و گاهی ده تا از پرهای اصلی کفتر را می­چینند تا نتواند بیشتر از یکی دو متر بپرد). آخر کفتری که راحت به دام افتد قیچی نمی­شود، پرهاش را با نخ می­بندند و بعد از چند صباحی پر می­دهند. اما «یاغی» بعد از شش ماه، یا گاه اگر نشان اصالتی در آن باشد بعد از دو سال اجازه پرواز می­گیرد. در طول این زمان کفتر «خاطره» خانه قبلی­اش را از یاد برده و به اصطلاح "جلد" می­شود. کفترهای خوش­خاطره را در کوزه می­اندازند تا ذهنشان پاک، پاک شود!

روز پرواز «یاغی» فرا می­رسد و در چنین روزی اجازه نمی­دهند زیادی بالا برود، چرا چون امید زیادی به دوباره نشستن این کفترها نیست. «ناجلد» خطا خواهد کرد، این را تجربه چندین ساله کفترباز گواهی می­دهد، او پیر این راه است، «ناجلد» هرز می­پرد، بحثی در این نیست، باید مواظبش بود، می­توان، یعنی طبیعی است که دل­نگران بود که هرگز برنگردد!

معدود دفعاتی هست که کفتر ِنخستین­بار برخواسته بلند شود، اوج بگیرد، بعد از نه-ده-دوازده ساعت پرواز، بنشیند، بی­آنکه لحظه­ای هرز پریده باشد. اگر بدانید چه دلهره­ای گریبان کفترباز را می­گیرد، هنگامی که این کفتر در اوج اوج است! ناجلد هر چه بالاتر می­رود، امکان گم­شدنش را در این راه ِ نابلد، بیشتر و بیشتر می­کند. هرچه خطاها کمتر باشد، اصالت کفتر بیشتر بر پرده می­افتد. کفتر چرخ می­زند، و کفترباز که مست این پرواز پاکیزه است، همراه با هر موج از این اوج چه لعنت­ها که بر خود می­فرستد و چه سوگندها که ((اگر برگردد، نمی­گذارمش دیگر بپرد))! و اگر بدانید که چه لذتی دارد که «یاغی» با همان وفاداری که از آن سراغ می­رفت بر می­گردد و می­نشیند! این ظلوم جهول که بلی می­گوید!...

«یاغی» منش و کنش منحصری برای فرد ِ خودش دارد. «شخصیت» دارد! یکتاست! با هر کفتری جفت نمی­خورد، هنگام پراندن نیازی نیست که «او» را با نی دنبال کنی، فقط کافی است که صدا کنی­اش تا چند دقیقه بعد در اوج آسمان باشد. راه رفتنش، سبک دانه برچیدنش، آب خوردنش و نگاه کردنش با «دیگران» فرق دارد. به هنگام ایستادن سینه سفتش را جلو می­گیرد، گردنش بلند است، قدمهایش محکم و پر طمطراق، کتفهای پر زورش را طوری قرار می­دهد که گویی هر لحظه آماده پریدن است.

کفترباز بیشتر «عمر» خود را با این «یاغی­»هایی سپری می­کند که معمولا هر چند سال یک بار یکیشان پیدا می­شود و چند سال بعد، در اوج پرواز و اطمینان اسیر باز یا قوچی می­گردد! و بزرگترین درد یک کفترباز لحظه­ای است که این « قاتل­عزیز» در آسمان ِ خدا، در چنگال شاهینی دست و پا می­زند و از دست او کاری ساخته نیست جز «خیرگی»! قرقی، ناجوانمردانه، جلوی چشم کفترباز پرهایش را روی آسمان خوشه­خوشه می­کند و با حرکت پنجه­هایش روی بام، روی سر او رها می­کند و بعد کله­اش را... ! کفترباز، غرق در سکوتی مرگ­بار، مات و مبهوت، با چشمانی پر از اشکی که هنوز نمی­ریزد –  خشم و حسرت راه اشک را می­بندد- و دلی مملو از درد و شکایت به آسمان خیره می­شود، آنچنان که گمان نمی­کنم هیچ «عارف»ی هرگز چنین به آسمان، به«آسمان ِخدا» نگریسته باشد! گویی پرهای خود او است که در مشت قوچ است و با هر تکانی که کبوتر می­خورد، چنگال تیز قوچ تا عمق استخوانش فرو می رود و مغزش را می­لرزاند...

... هم-سایه­ای داشتیم، کفترباز. «غریب»ی گرفت که من آنجا بودم؛ «ماده­سبزه»! پاییز بود، سوز و سرما و باران بود و باد امان نمی­داد تا چشم­ها را باز کنی و به آسمان بدوزی. «ماده­سبزه» از اوج آسمان فرود آمد. مگر می­نشست لاکردار! یک نیم­روز ممّد را معطل ناز و کرشمه خود کرد. ممّد حریفش نشد و عاقبت، تاریکی و سرما مجبورش کردند. شمایلی شبیه کفترهای چاهی (کبوتران وحشی) داشت و از همان چالاکی و پرزوری برخوردار بود. چند برابر دیگران از پرواز محرومش کردند و سرانجام پر گرفت! بار ِ نخست که پرواز کرد اصلا قرار نبود که بپرد، اما «ماده­سبزه» همیشه همین طور بود. وقتی کفترهای دیگر را ممّد شوت می­کرد هوا، «یاغی» خودش بلند می­شد، پنجاه یا صد متری را درجا، به سان هلیکوپتر روی پنجه بالا می­رفت و یک بازی می­زد (هنگامی که کفتر روی هوا دو پایش را توی گوشش می­کند و یک ملّق می­زند) و در جهت مخالفی که بازی­اش را شروع کرده بود، به شکلی ضرب­دری دور می­زد و بالا می­رفت! کفتربازهای دور و اطراف، کمی بعد می­آمدند تا این «نمایش­پرواز» را بدون بلیط  و سانسور از نزدیک تماشا کنند! «ماده­سبزه» تا چشم را به هم می­زدی در اوج آسمان بود، وقتی که بالا می­رفت در هر جای آسمان که بود، دم ِ قاشقی­اش را باز نگه می­داشت. کفترها فقط موقع نشستن دمشان را کاملا باز نگه می­دارند. این حرکت غیر معمول «ماده­سبزه» زیبایی غیر قابل توصیفی به پرواز می­داد. «ماده­سبزه» استثنا بود، اما سه ایراد داشت. اینکه نوکش کمی از حد معمول بلندتر بود و دوم اینکه با کفتر نری جفت خورده بود که تنبل و هرزه بود. به خاطر ایراد نخستش می‌خواستند به پولش بدهند، اما ممّد، بر خلاف هرگونه منطق عقلانی، و با پافشاری‌ای که تنها از احساسی درونی نشآت می­گرفت مانع شده بود که «ماده­سبزه» را به دست آن قافله بسپارند...

به هر حال «ماده­سبزه» نخست بار برخواست، ده ساعت پرید و در همان جا که بلند شده بود فرود آمد، بی کم وکاست! همه متحیر بودند و ممّد از پوستش بیرون می­تراوید. هر بار که هوایش می کرد قسم می­خورد که اگر پایین بیاید قیچی‌ش می­کند. خصوصا آنکه «یاغی»، دم­اش را در هوا باز نگه می­داشت و «بازی­دار» بود. یعنی خوب ملّق می­زد. و اینگونه کفترها در خطر شکار شدن هستند. چرا چون قوچ درست در این لحظات است که از راه می­رسد، موقعی که همه چیز در «تعلیق» است و هوش بر جای نه! و این همان ایراد سوم «ماده­سبزه» بود.

فکر می کنید که چه شد؟ بعد از هشت سال که «ماده­سبزه» در سرما و گرما وفادارانه پریده بود، حتی گاهی شب را به پرواز ادامه داده و روز خسته و درمانده بازگشته بود، در یک آن، درست مانند انسان عاقل و بالغی قهر کرد، از روی پشت بام بلند شد و رفت و هرگز پشت سرش را هم نگاه نکرد! چرا؟ چون نر هرزه و احمقش با ماده‌ای دیگر جفت خورده بود!

ممّد چند شبانه روز نخوابید و «چراغ» بالای بام را روشن نگه داشت! بعد از دو سال که خانه‌شان را دو طبقه کردند، همه چیز را در پشت بام مثل روز اول کرد تا اگر «ماده­سبزه» برگشت، پشت بام را بشناسد! هر بار که کفتری از دور دستها نزدیک می­شد که «پیراهن»ی سبز  بر تن داشت یا چیزی شبیه به آن و حتی گاه بی­شباهت با آن، ممّد غوغایی به راه می­انداخت که بیا و ببین اما...

ممّد هنوز بعد از دوازده سال «منتظر» است! منتظر که برگردد! توی چشمهاش از بس که «چشم به راه» بوده نقش «ماده­سبزه» بسته است! هر بار می­گویم؛ ((ممّد ولش کن پسر دیگه برنمی­گرده)). ممّد، این یکه بزن محله که هیکل و اندامش به اندازه‌ سه تا آدم معمولی است، با آن صدای زمخت و ریش و سبیل پر پشتش، چشمهای نمناکش را به آسمان می­دوزد و می­گوید (( شما نمی­دونید)) و من در خودم ادامه می­دهم ((بله ما نمی­دانیم­، لابد آنچه شما می­دانید!))، و بعد هم نفسش را با یک آه مطلقا عمیق بیرون می­دهد و می­گوید ((یه روز برمی گرده! حالا می­بینی!))... چه خونی به پا کرده بود این «ماده­سبزه» در این سرزمین خشک ِ دل ممّد و او باز می­گفت؛ ((شما نمی­دانید!))... منتظر بود، و ماند، مردانه در آن راه خون­آلود ماند. او "اتوپی و انتظار" (برمی­گردد، ملاقات خواهم کرد، پیروز خواهم شد...) را به "پیشداروی" (برنمی­گردد، هرگز ملاقاتش نخواهم کرد، شکست خواهم خورد...) ترجیح ­داد.

ممّد ِ سی و هشت ساله، «ذکر»ش شده بود «ماده­سبزه»، سرش همیشه به هوا بود، با زمین بیگانه! اگر یک روز درهای آسمان را می­بستند خفه می­شد! در جاهای سقف­دار احساس خفگی می­کرد! «غریب» شده بود این صیاد «غریب­گیر»!

روزی که «ماده­سبزه» رفت، حقیقتا روزی عادی نبود! هیچ کس جرات نمی­کرد طرف ممّد برود. چسبیده بود به خرپشتی که از آنجا مسیر رفتن «ماده­سبزه» را می­توانست ببیند و تا شب همان جا خشکش زد، تمام کفترها را پرانده بود و هیچ کدامشان حق نشستن نداشتند و روی پشت بام همسایه با ترس و لرز فرود آمده بودند، یا پشت کولر یا گنجه آرام و حرف­گوش­کن توی لاک خود کز کرده بودند. «هاویه»ای رخ داده بود، با نبود «او»! گویی عالم را از برای «ماده­سبزه» خلق کرده بودند!

چقدر ممّد نذر و نیاز کرد که «ماده­سبزه» برگردد! از آن به بعد بود که آنقدر علامت امام حسین را بلند کرد تا کمرش درد گرفت و تنش را داد زیر دست «تیغ»! تیغ جراح! نیمه شعبان برای ممّد شمیم «ماده­سبزه» را همراه می­آورد! چنان خشوع و تواضعی در این «یاغی» محله نهفته شده بود که تبدیل به یک بچه‌ معصومش کرده بود. صدایش آنقدر به آدم نزدیک بود که وقتی حرف می­زد حس می­کردی صدای دورگه و گرفته‌ ایوب است که لرز لرزان سخن می­گوید!

وقتی که ممّد آه می­کشد آدم می‌شکند، وقتی که می‌خندد انگار دنیا می‌خندد. چشمهای او مثل دریاست...دلش پر ِخون است... سرش همیشه به هواست... همیشه چیزی در دلش می­شکند... راضی است... زندگی بخور و نمیری دارد، ثروت پدری­اش را به باد داده است، به «باد»! به فکر جمع کردن پول نیست، سرکارگر یک گاراژ مکانیکی است ...

کفتربازهای حسابگر امروزی دیگر به کفترهای خوب و اصیل پر پرواز نمی­دهند.  قیچی­یشان می­کنند تا جوجه­هایشان را یا تخمهایشان را بفروشند. خودشان را از لذت دیدن پرواز کفترها محروم می­کنند تا آنها را همیشه در قفس «داشته» باشند... ممّد اما کفترهایش را باز هم هوا می­کند، با آنکه از هر کسی بهتر با «اتفاق­شوم» آشناست (نگاه کنید به «طلوع» اخوان: بالهاشان نیز سرخ است/ آه شاید اتفاق شومی افتاده ست!)

ماده سبزه «عمر» ممّد بود! حتی موقعی که سر کار بود یا در مهمانی فقط به «ماده­سبزه» فکر می‌کرد، با او حرف می‌زد، او را در خواب می‌دید، با او غذا می‌خورد و گاهی قاشقش را عوضی توی دهان «او» می‌گذاشت، گاهی اشتباهی با او با «اوی خود» در پارک قدم می­زد ...

 ماده سبزه «عمر» ممّد بود و او پروازش داد! و این عین وفاداری است و امید امید امید! امیدی که به انتظار آغشته است... یکی می­گفت او تا وقتی انتظار می­کشد، کبوترش "دارد بر می­گردد! " ... و ممّد که این «رنج»، «انتظار»، «بیم و امید» و «وفاداری» او را از موضوع رنج و انتظار و امید و وفاداریش فراتر برده و بود و می­برد! خودش، «خود» ممّد بدل شده بود به رنج و امید و انتظار ِ وفاداری که لحظه به لحظه بزرگ­تر می­شد و فراتر می­رفت! با «ماده­سبزه» از آن «ماده»ی«سبز» می­گذشت! و رنگ­های شبیه به آن و حتی گاه رنگ­هایی که هیچ شباهتی به آن نداشتند!

عکس از آقای نازاریان

یک‌ کبوتر بال‌ می‌زد در هوا/تا به‌ یک‌ نهر پر از آبی‌ رسید
 زیر بالش‌ ناگهان‌ یک‌ مور را/توی‌ آن‌ آب‌ روان‌ وارونه‌ دید

•••

قصد کرد او مور را یاری‌ کند/پس‌ بزد بی‌ترس‌ او خود را به‌ رود
 تا که‌ آوردش‌ برون‌ از جوی‌ آب/برد جایی‌ که‌ دیگر آبی‌ نبود

•••

مور از او بس‌ تشکر کرد و گفت/عاقبت‌ جبران‌ کنم‌ این‌ کار را
 با وجودی‌ که‌ نحیف‌ و کوچکم‌/من‌ تحمل‌ می‌کنم‌ بس‌ بار را

•••

چند روز بعد آن‌ مورک‌ بدید/یک‌ کسی‌ با چند تیر و یک‌ کمان‌
 برد آن‌ کس‌ تیر را بر روی‌ زه/پس‌ گرفت‌ او آن‌ کبوتر را نشان‌

•••

مورچه‌ چون‌ دید این‌ احوال‌ را/پای‌ او را بر گرفت‌ و گاز زد
مرد فریادی‌ زد و تیرش‌ فتاد/فرصتی‌ یافت‌ کبوتر تا پرد

•••

پس‌ ببین‌ جانم‌ که‌ آن‌ موجود ریز/چون‌ کبوتر را رهانید از خطر
یار یکدل‌ خواه‌ مور و خواه‌ فیل/دوست‌ را خواهد رهانید از ضرر

رنگ کبوتران «سبز» درست مانند رنگ کبوترانی است که در اصل چاهی‏اند و روی گنبدها و بارگاه‏ها دیده می‏شوند، منتهی یک مقدار روشن‏تر. این نوع کبوتران جنس بسیار خوبی دارند و تقریبا برای کبوتران امتحانشان را پس داده‏اند، مثلا بعضی از سبزهای عباس تا هشت‏ساعت هم پریده بودند. خوش سو هم بودند و از همان جوجگی روی هیچ بامی هرز نمی‏کردند و فقط روی همان بامی که از آن بلند می‏شدند می‏نشستند. این سبزها را کبوتربازان روستا کاملا می‏شناختند و همیشه حسرت داشتن یک جفت از آن‏ها را داشتند. اما چون معمولا کبوتربازان با هم رقیب‏اند، حتما این آرزو را با خود به دنیای دیگری می‏برند. عباس با مادر پیرش زندگی می‏کرد. درآمدشان از باغ گردویی که پدرشان برایشان گذاشته بود و گندم‏زاری که خود او خریده بود تامین می‏شد. وضع مالی خوبی داشتند. خانه‏شان هم نسبتا بزرگ بود. اگر نمی‏ترسید که تازه وارد باعث‏شود تا او نتواند آنگونه که باید مادرش را تیمار کند، این خانه حتما تا به حال رنگ عروس را به خود دیده بود. یک دلیل به اصطلاح جوانمردانه اما کاملا غیر منطقی. در حال حاضر کبوترهایش توانسته بودند تا حد زیادی جای خالی پدر و همسر را برایش پر کنند.

آن روز هشتم محرم بود. حال و هوای روستا کاملا عوض شده بود و همه سیاه‏پوش شده بودند. با آن‏که هزار و چهارصد سال از آن واقعه می‏گذشت هنوز همان تازگی هر ساله‏اش را با خود حمل می‏کرد. عباس هم مثل هر سال دو پرچم سیاه رنگ دو طرف درب خانه‏شان نصب کرده بود. پنج روز اول را هم مادرش هر روز روضه گرفته بود. آن‏ها محرم را کاملا به خانه خود آورده بودند. سال گذشته، درست همین روزها تعزیه‏خوان‏ها برنامه‏هایشان را در این روستا اجرا می‏کردند. آنها هر سال یک روستای استان را برای اجرای برنامه‏هایشان انتخاب می‏کردند و دهه اول را در آن مراسم اجرا می‏کردند. گروه بزرگ و مشهوری بودند به کارشان هم وارد بودند. روستایی که آنها امسال انتخاب کرده بودند با این روستا دو ساعت فاصله داشت. نمازش را که خواند حرکت کرد. هر سال روز قبل از تاسوعا به دیدن این تعزیه می‏رفت. آنروز هم می‏خواست همین کار را بکند. فکر می‏کرد اگر پیاده برود هم اجر بیش‏تری می‏برد و هم می‏تواند از کوه و طبیعت نابش لذت ببرد. به عکس هر سال، حال خوبی نداشت. دمق بود و فقط به کبوتر سبزش فکر می‏کرد. یکی از «نر سبز»هایش را باد دو روز پیش گم کرده بود. تمام این دو روز را به آن فکر کرده بود. از دو جهت پکر بود اول این‏که قرار بود تیرماه امسال روی این کبوترش شرطبندی کند و دلیل دوم این‏که کبوترش نصیب جوجه کبوتربازی شده باشد که به قول خودش به زحمت مرغ را از گنجشک تشخیص می‏دهند. کوهستان آرام بود. باد قابل توجهی نمی‏وزید. فقط نسیم خنگی به دل کوه می‏خورد و بین راه با هر کس برخورد می‏کرد حالت‏خوشی را برای او به ارمغان می‏آورد. چوپانی در حال بردن گوسفندهایش به طرف دیگر کوه بود. زمان زیادی از کودکی‏اش را با پدرش روی این سنگ‏ها گذرانده بود. به همان اندازه که این کوه‏ها را دوست داشت. از سرطان که پدرش را از او گرفته بود متنفر بود. جایی از این کوه را می‏شناخت که گزنک‏های خوبی روی آن سبز می‏شدند.(گزنک یک گیاه کوهی است که طعم ویژه‏ای به ماست می‏دهد.) می‏خواست گزنک‏ها را برای اسماعیل ببرد، کبوتر واسطه رفاقتشان شده بود. هر وقت می‏خواست کبوتری بفروشد اسماعیل اولین نفری بود که به سراغش می‏رفت. درست دو ساعت طول کشید تا به روستا رسید. خواست‏سراغ اسماعیل برود اما یادش آمد که دوستش اگر روی زمین‏هایش نباشد حتما برای دیدن تعزیه رفته است. راهش را به طرف حصار خواجه کج کرد. می‏دانست روستاییان مراسم ویژه‏شان را داخل میدان‏گاهی که به آن حصار خواجه می‏گفتند برگزار می‏کنند. احتمالا سال‏ها قبل خانه یا همان حصار مرد متمولی در این مکان بوده است که حالا فقط اسم آن باقی مانده است. وقتی به میدان رسید تعزیه‏خوان‏ها کارشان را شروع کرده بودند. جمعیت نسبتا زیادی آن‏ها را حلقه کرده بودند.

با این حال هنوز خیلی‏ها روی زمین‏هایشان بودند. به دقت نگاهی به جمعیت کرد. اسماعیل میان آن‏ها نبود. تعزیه‏خوان‏ها را کاملا می‏شناخت. امروز قرار بود شهادت قمر بنی‏هاشم را به تصویر بکشند. دیگر به نر سبزش فکر نمی‏کرد. به خاطر تشابه اسمی‏اش با قمر بنی‏هاشم احساس شعف خاصی کرد. تعزیه خوان‏ها هم به کارشان وارد بودند و هم امکانات زیادی داشتند. فقط چند دست لباس اضافی قرمز و سفید و سبزرنگ که هر کدام معنی خاصی داشتند، دو بلندگوی کوچک، یک اکو، چند طبل کوچک و بزرگ، چند شمشیر بلند و سنگین و یک مقدار خرت و پرت دیگر کناره دایره‏شان روی زمین بود .دو فیلمبردار هم از این مراسم فیلم می‏گرفتند. جمعیت لحظه به لحظه در حال زیاد شدن بود. آنقدر تعزیه‏خوان‏ها عالی مراسمشان را اجرا می‏کردند که بچه‏ها با تمام شیطنتشان ساکت و چهار زانو دورتا دور دایره نشسته بودند و با دقت تماشا می‏کردند. گاهی هم به دوربین خیره می‏شدند و چشم از آن برنمی‏داشتند تا از آن‏ها هم فیلم گرفته شود. قمر بنی‏هاشم در حال صحبت کردن بود و عباس تمام حواسش به او بود که دستی روی شانه‏هایش نشست. اسماعیل بود. دست دادند و همدیگر را بوسیدند و شروع به احوال‏پرسی از هم کردند. بچه‏دار شدن اسماعیل مهم‏ترین موضوعی بود که در مکالمه کوتاهشان بیان شد. حرف‏هایشان که تمام شد به تماشای تعزیه ایستادند. نر سبز کاملا از یادش رفته بود که کبوتری از روی سرشان رد شد، چرخی زد و روی دیوار مسجدی که کنار حصار خواجه بود نشست. اسماعیل به محض دیدن کبوتر گفت: این سبز کاکلیه دو سه روزه داره تو ده ما می‏پره، اصلا باخت نمیده نر خیلی خوبیه. من خودم‏رو کشتم نگاه به حیوونام نکرد. باید با تفنگ بندازمش. عباس که هیجان‏زده شده بود گفت: این نر منه. نر سبز قدیمیس، دو روز پیش بلندش کردم زیر یه غریب، باد بدی میومد زبون بسته خودش رو کشید بالا، باد برد گمش کرد امسال تیرماه روش شرط بستم اسماعیل با تعجب گفت: ترو قرآن.

- آره جون اسماعیل

و فکری به ذهنش رسید

- اسماعیل ماده سبز خونه‏تون داری

- آره چه‏طور

- برو بیار ماده این نر همرنگ خودشه. شاید به هوای کفترت بیاد پایین، من میرم تو مسجد اونجا منتظرتم. گندمم بیار، زود بیا.

و اسماعیل به طرف خانه‏شان دوید. عباس هم بلافاصله به طرف مسجد رفت. کسی داخل حیاط مسجد نبود و راحت می‏توانستند کارشان را بکنند کنار دیوار ایستاده و به نر سبز خیره شد. نگاهی به پای چپش کرد. حلقه برنزی که به پای چپ کبوتر بسته بود ثابت می‏کرد که همان نر سبز اوست. چند دقیقه‏ای طول کشید تا اسماعیل آمد.

- بیا این ماده سبز، این یکی هم آوردم زیرپاش شلوغ بشه به پراشون چسب زدم.

کبوتران را کف حیاط گذاشتند و یک مشت گندم جلوی آن‏ها ریختند. کبوتران که انگار از سال‏های قحطی برگشته بود به رعت‏شروع به خوردن گندم‏ها کردند. نر سبز هنوز روی دیوار نشسته بود. با این‏که سومین روزی بود که چیزی نخورده بود غرورش اجازه نمی‏داد پایین بیاید. فهمیده بود کبوتری که زیرپای او در حال گندم خوردن است همسر او نیست. طوری به این کبوتران نگاه می‏کرد که انگار اصلا گرسنه نیست. گندم‏های روی زمین تمام شدند. اسماعیل دوباره یک مشت گندم کنار کبوترها ریخت. نر سبز که غرورش در مقابله با گرسنگی‏اش شکست‏خورده بود کمی اطرافش را نگاه کرد و با احتیاط از روی دیوار بلند شد و کنار دو کبوتر نشست و به سرعت‏شروع به خوردن گندم‏ها کرد.

- اسماعیل اگه سیر بشه دیگه نمیشه گرفتش!

- چه کار کنیم؟

- یه مشت گندم بریز کنج دیوار اونجا میشه گرفتش.

نر سبز سرش را بالا کرد، اطرافش را نگاه کرد و دوباره شروع به خوردن کرد. وقتی کاملا حواسش به خوردن گرم بود. عباس با یک جهش سریع او را بین زمین و آسمان گرفتار کرد. حالا همه چیز بر وفق مرادشان بود. اسماعیل چسب‏ها را از پر کبوترانش باز کرد و آن‏ها را که جلد خانه‏شان بودند را رها کرد. کبوتران چرخی زدند و به طرف خانه صاحبشان رفتند. اسماعیل که از نر سبز خوشش آمده بود گفت: یه جوجه از این نره به ما میدی داش عباس.

- حتما اسماعیل جون. اولین جوجه‏هاش واسه تو

- ایوالله و رفتند تا بقیه تعزیه از دستشان در نرود. جمعیت زیادی جمع شده بودند. به کشته شدن حضرت ابوالفضل چند دقیقه بیش‏تر باقی نمانده بود. زن‏ها آماده بودند تا گریه کنند. عباس هم تحت تاثیر قرار گرفته بود و حال خوبی پیدا کرده بود.

- آقا ببخشید یه چند لحظه با شما کار داشتم.

- با من

- بله با شما، من یه کارگردان تلویزیونی‏ام. دارم از این تعزیه فیلم می‏گیرم واسه مرکز استان کار قشنگیه، ما به فکرمون رسیده که وقتی قمر بنی‏هاشم شهید میشه یه کبوتر خونی رو پرواز بدیم. من این کبوتر رو دست‏شما دیدم این فکر به سرم زد. اگه میشه می‏خواستم این کبوتر رو از شما بخرم.

- نه آقا فروشی نیست این یادگاریه.

- ببینم شما کسی رو نمی‏شناسید که تو این ده کبوتر این طوری داشته باشد، حرمیه دیگه نه؟

- تقریبا. من نمی‏دونم چی بگم.

و رو به اسماعیل کرد. اسماعیل گفت: من یکی دارم اما داره می‏پره تا برم بگیرم بیارمش نیم ساعتی طول می‏کشه.

- نه آقا ما دو سه دقیقه دیگر بیش‏تر وقت نداریم.

و رو به عباس کرد و ملتمسانه گفت: آقا نمیشه شما بزرگواری کنید به خاطر حضرت این لطف را در حق ما بکنید پولش هر چی باشد پرداخت می‏کنیم.

این را که گفت، عباس نتوانست «نه‏» بگوید، خودش را کاملا مدیون قمر بنی‏هاشم می‏دانست. کبوتر را به کارگردان داد و گفت: فقط یک کم آب بهش بدید زبون بسته تشنه‏اس.

- چه قدر بدم خدمتتون.

- با خود آقا بعدا حساب می‏کنیم.

و هر سه لبخند زدند. چند دقیقه بعد قمربنی‏هاشم را شهید کردند و کودک کفن‏پوش نر سبز را که با جوهر قرمز رنگ پرهایش را مثلا خونی کرده بودند درست کنار جسد ایشان پرواز داد. نر سبز که از این چیزها سر درنمی‏آورد پرواز کرد و روی بام خانه‏ای کنار مسجد نشست اما بلافاصله بلند شد و داخل ده گم شد.

تعزیه تمام شده بود و جمعیت متفرق شده بودند. تعزیه‏خوان‏ها داشتند وسایلشان را جمع می‏کردند. کودکان روستا طوری به آن‏ها کمک می‏کردند که انگار تمام بار تعزیه روی دوش آن‏ها بوده است. قرار شد اگر اسماعیل کبوتر را گرفت‏به تلفن‏خانه روستای عباس زنگ بزند و خبر بدهد. شماره تلفن را به اسماعیل داد و خداحافظی کردند. ساعت‏بین پنج و نیم تا شش عصر بود. دیگر به خاطر کبوترش ناراحت نبود چون حس می‏کرد به وظیفه‏اش عمل کرده. حالا فقط از این دلخور بود که می‏دانست‏حتما کبوتربازان روستا پشت‏سرش می‏نشستند و می‏گفتند فلانی ترسیده شرط را ببازد، گم شدن کبوترش را بهانه کرده است. تمام راه را به این موضوع فکر می‏کرد. به خانه که رسید خورشید دیگر روی این نیمکره دیده نمی‏شد. با این حال هوا هنوز روشن بود. به مادرش سلام کرد. ظرفی را از آب پر کرد و به طرف پشت‏بام رفت. کبوتران به محض دیدن او به طرفش دویدند چون می‏دانستند قرار است‏سیر شوند. چند مشت گندم که وسط بام ریخت، همه کبوتران یک‏جا جمع شدند. ظرف آبی را که آورده بود داخل جاآبی کبوتران ریخت و کنار دیوار نشسته تا وقتی آن‏ها کاملا سیر شوند آن‏ها را داخل گنجه‏شان کند تا گرفتار موجودی به نام گربه نشوند. چند لحظه‏ای گذشت تا متوجه برگشتن نر سبز شد. باورش نمی‏شد نر سبزش با همان پرهای خونی‏اش میان بقیه کبوترها در حال خوردن دانه بود. اصلا باورش نمی‏شد. دوباره برای کبوترها گندم ریخت. وقتی کاملا سیر شدند و به طرف لانه‏شان رفتند نر سبز را گرفت. نر سبز زخمی شده بود. دقت کرد زخم تفنگ نبود. حدس زد شاید قوش او را زده است ولی نتوانسته او را بگیرد. به حدسش یقین پیدا کرد. صبح فردا یکی از بال‏های نر سبز کاملا خشک شده بود و دیگر نمی‏توانست پرواز کند.

وقتی عباس آن شب تمام این ماجرا را برای مادرش تعریف کرد، جوابی را از او شنید که بقیه کبوتربازان ده هرگز نشنیدند و چون نشنیدند هیچ وقت نفهمیدند کسی که تقریبا هر سال روی کبوترانش شرطبندی می‏کرد چرا دیگر هیچ وقت نه تنها روی سبزهایش، که دیگر روی هیچ کبوتری شرط نبست. مادرش با لبخند گفت: کفتر مال قمر بنی‏هاشم بوده نمی‏خواسته کسی باهاش شرطبندی کنه. اختیار کفترش رو داشته و نداشته، عباس‏جون شرطبندی خوب نیست گناه داره....

عباس داودیان‏فر

این کول و آن کول:به کبوترانی که در موقع پرواز از حدود لانه خارج و به راست و چپ و شمال و جنوب متمایل می شوند میگویند به این کول و ان کول میرود.

بوم دار:به کسانی گفته می شود که در استخدام پرورش دهنده بوده و نگه داری و نظافت کبوتران،لانه ان ها و نیز هر انچه که مربوط به کار پرندگان است را به عهده دارد

بازی دار:به کبوترانی گفته میشود که در اسمان به نمایش می پردازند و ملق می زنند و پرواز خود را زیباتر می کنند(بازی دار می گویند)

بریدن:به کبوترانی اطلاق می گردد که در هنگام پرواز با اشکال مواجه شده و نتواند توقعات صاحبش را براورده نموده و حد نصاب لازم را بدست بیاورد و زودتر از ساعت متعارف به لانه بازگردد و نیز نتواند خود را کنترل نماید می گویند بریده است.

بازی کردن:به کبوترانی که در هوا(اسمان)معلق می زند و نمایش می دهند را می گویند بازی می کند.

برفی شدن:به کبوتری که سفیدی برف همه جا پوشانده چشمانش را بزند و قادر به تشخیص نباشد و نتواند به لانه بازگرددمیگویند برفی شده است.

تو بند افتادن:به کبوترانی که از زیاد بازی کردن و معلق زدن دییگر قادر به پرواز نباشند و در اثر این واقعه بر هر بامی پا می گذارند می گویند بند شده است.

پس آمدن:به کبوتری گفته می شود که پس از چند مدتبه لانه خود باز گردد(البته کبوتریکه در اثر اتفاقی نتوانسته به لانه برگردد)می گویند پس امده و این کبوتر بسیار مورد توجه پرورش دهندگان است.

پشت دری:به کبوترانی گفته می شود که پرواز چندانی نداشته و از خود هنری نشان نمی دهند و به اصطلاح نامرغوبند و فقط برای جلد کردن انواع دیگر از ان ها استفاده می شوند می گویند پشت دری.این کبوتران اغلب در بیرون از لانه و پشت در قفس روزشان را به شب می رسانند.

پر بستن:به کبوترانی که هنوز لانه را به درستی نمی شناسند و نبایستی پرواز کنند و پرهایشان را به وسیله نخ می بند ند به این عمل پر بستن می گویند.

تو لک کردن:در مواقعی از سال مانند اخر تابستان و یا پس از فصل جوجه گیری کبوتران شروع به ریختن پرهای کهنه کرده و پرهای نو را جایگزین ان پرها می کنند در این مقع می گویند کبوتر تو لک کرده است.

تن کردن:وقتی کبوتران را با یکدیگر جفت می کنند می گویند تن کرده ایم .

تنگ بام:به کبوترانی که نزدیک ام پرواز می کنند می گویند تنگ بام امده اند.

تیپ:به دسته ای از کبوتران که با یکدیگر در پروازند تیپ گفته می شود.

تیپ باز:به پرورش دهندگانی که نقش را پرورش می دهند و به صورت دسته جمعی کبوتران را به پرواز در می اورند تیپ باز می گویند.

جلد کردن:وقتی پرورش دهنده ای کبوتری را به لانه عادت داده و پرنده پس از پرواز به لانه بازگرددبه این روش جلد کردن می گویند.

چشم تا به تا:به کبوترانی که چشمانی دو رنگ دارند یعنی هر کدام از چشمانشان یک رنگ است چشم تا به تا گویند.

چشم چغر:به کبوترانی گفته می شود که چشمانی بین زرد و قرمز داشته باشند.

چشم خروسی:به کبوترانی که چشمانی به رنگ خروس و قرمز دارند اطلاق می شود.

حمال:به کبوترانی که برای ازدیاد نسلی بهتر از ان ها استفاده شده و به جای جفت اصلی بر روی تخم ها خوابیده و جوجه ها را بزرگ می کند میگویند حمال.

حریف:به کسی که در مقابل پرورش دهنده دیگری قرار گرفته و کبوتران طرف مقال را صید نموده و به او پس نمی دهد می گویند حریف.

خوش سو:به کبوترانی که بسیار زود به لانه عادت نموده و لانه را سریعا شناسایی می نمایند خوش سو می گویند.

دم کل:به کبوتری که دم ان کنده شده و بی دم است دم کل گویند.

دان گیری:یکی از مراحل پرواز کبوترها تحت رژیم قرار دادن ان هاست به این رژیم که مقدار معینی دانه را در روز به ان ها می رساند دان گیری گویند.

داور:به معتمدی وارد به کار پرورش و مسابقه که طرفین برای مسابقه در نظر می گیرند و حرف او را کاملا قبول دارند داور می گویند.

دم فاق:به دم کبوتری گفته می شود که یک یا دو عدد از پرهای دمش دو شاخه باشد.

رم کردن:وقتی که کبوتر بر اثر دیدن حیوان شکارچی مانند عقاب و یا صدای بلند ناهنجار به پرواز در امده و بی اختیار به این طرف و ان طرف بپرد می گویند رم کرده است.

سئله:محل فروش کبوتر و وسایل مربوط به نگه داری ان.

سئله دار:شخصی که مغازه کبوتر فروشی و پرندگان زینتی دارد.

ساخته شدن:وقتی کبوتر توسط پرورش دهنده به امادگی جسمی برسد میگویند ساخته شده است.

سر دادن:وقتی پرورش دهنده کبوتران خود را پرواز می دهد می گویند کبوتر سر داده است.

سر پر:به کبوترانی که پس از کشیدن پرهایشان و رشد مجدد ان قبل از رسیدن کامل پرها به اندازه ای که بتواند پرواز کنند می گویند سر پر شده است.

فروبازی:وقتی کبوتر در اسمان نمایش می دهد میگویند فرو بازی می کند.

قلم کردن:کبوترانی که شاه پرهای ان را بچینند قلم شده اند.

قِل و واقِل:به جوجه کبوترانی که از سر شادابی حرکاتی نمایشی در اسمان انجام می دهند می گویند قل و واقل میکنند.

قیچی:به کبوترانی که پرهایشان را چیده باشند.

قرص بازی کردن:وقتی کبوتر نمایش هوایی خود را به طور کامل انجام دهد می گویند قرص بازی میکند.

غریب:به کبوترانی که به طور اتفاقی به لانه خودی وارد می شوند غریب می گویند.

غلط انداز:پرهایی که دور از چشم پرورش دهنده در بال های کبوتران رشد کرده باشد و موجب شود پرنده بی اختیار به پرواز دار اید غلط انداز می گویند.

کلنگی:به کبوتران نرو ماده میگویند کهن زدیک به تخم گذاری هستند و در همه جا در پی هم حرکت و یا پرواز می کنندو بیشتر هم نر به دنبال ماده است به این عملشان کلنگی می گویند .

کِرِ هَم:به جوجه های یک کلک که شبیه و هم سن و سال هم هستند کر هم گویند.

کنار در کردن:هر کبوتری که به سن بلوغ رسیده و برای ازدیاد نسل اماده شده باشد پر دهم که بلند ترین شاه پر بالش هست را نیز می اندازد و بدین ترتیب بلوغ کامل حاصل شده که در اصطلاح به این گونه پرندها می گویند کنار در رد کرده است.

کل: به دسته ای از کبوتران که به صورت فشرده در اسمان پرواز می کنند .

کبک کردن:کبوترانی که می خواهند برای مسابقه اماده کنند در ایام بهار پرهای بال و دمشان را به یکباره می کشند و به کبوتری که نه دم دارد و نه بال کبک کبک می گویند.و کسی که این عمل را انجام می دهد می گوید کبک کرده ام.

کت گرفته:کبوتری که بر اثر بیماری و یا پرواز یک یا هر دو بالش گرفته و خشک شده و دیگر قادر به پرواز نباشد می گویند کت گرفته شده است.

مایه:به کبوترانی که برای جفت گیری و ازدیاد نسل در نظر گرفته می شوند و پس انداز سال ها مرارت و زحمت هستند می گویند مایه کبوتر هستند.

مایه گیر:به کبوترانی که به ارتفاع زیاد را تجربه و پرواز می کنند و بالا می روند می گویند مایه گیر شده است.

مفت باز:به پرورش دهنده ای که پرندگان خود را قبل از جلد کردن کامل به پرواز در اورده و کبوتران مبتدی و بدون شناخت لانه خود را گم کنند.

مفلق:به کبوترانی که بین سنین جوجگی و بزرگ سالیند مفلق می گویند.

میان تو:به کبوترانی که در ارتفاع متوسط پرواز می کنند می گویند به میان تو رفته اند.

میان تو سنگین:به کبوترانی که در اسمان به علت ارتفاع زیاد سو سو می زنند می گویند به میان تو سنگین رفته اند.

نا جلد:به کبوتری گفته می شود که هنوز لانه خود را به درستی نمی شناسد.

نشان کردن:کبوتران پروازی را هنگام پرواز برای شناسایی بیشتر در آسمان یا زمین علامت گذاری می کنند و به این عمل می گویند نشان کرده اند.

ناحریف : به پرورش دهندگانی می گویند که هرگاه کبوترانشان بر بام یکدیگر بنشینند برای یکدیگر هدیه می برند ناحریف می گویند.

 کبوتر به آدم دروغ نمی ‌گوید، «اسم کفتر را خراب کردند.» این ها را «بابک» می ‌گوید، مرد میانسال کرجی که باغ مصفایی دارد در جایی دنج از «صفاشهر» کرج، رو به ‌روی سوله‌ ای بزرگ به ۳۷۰ کبوترش نگاه می ‌کند،‌ با قد و بالای بلند و ریش سیاه و پیراهن مشکی، در پیشانی ‌اش ننوشته ‌اند که کفترباز است. می‌ گوید: «بیشتر کفترباز ها آدم‌ های درستی نیستند، اما بین ‌شان آدم حسابی هم هست، دکتر، مهندس؛ هر چه باشد حساب کبوتر از کفتر باز جداست.» کبوتر دروغ نمی ‌گوید و هر طور تربیتش کنی همان‌ طور جوابت را می ‌دهد. با این همه بنا بر خواست بابک، نه عکسش را می‌ گیریم و نه نام خانوادگی‌ اش را می‌ گوییم

بابک به قول خودش یک «عشقباز» است که از کودکی پی کبوتر ها را گرفته و اگر پدرش، سر کفتر ها را نکنده بود و زبان بسته‌ ها را به باد فنا نمی ‌داد، او حالا کفترباز نبود. عشق به کبوتر ریشه دارد در جور پدر و حرف زورش اما همه ‌اش این نيست.

وقتی پرواز می ‌کنی جای من خالی

کفتر‌باز جماعت وقتی راه می ‌رود سر به هواست، حتی وقتی در اتاق نشسته ناخودآگاه سقف را دید می‌ زند، اوج گرفتن و به خال آسمان رفتن و رنگ سپیده پرنده را با آبی لاجورد دوختن، آن چیزی است که عاشقانه کبوتر را از خود بی‌خود می‌ کند.

برای این لحظه که کفترباز با کبوترش یکی می ‌شود کلی زحمت باید کشید، کار امروز و دیروز هم نیست، ماجرای دل به پرواز دادن آدم ‌ها و نفس به سینه کبوتر ها سپردن، شاید از همان اول ‌های تاریخ شروع شده، جایی که کسی دانه‌ ای در مشت داشته و کبوتر آمده به دانه‌ چینی، کبوتر ها در همه جای تاریخ هستند، وفاداری ‌شان یک طور آزادگی دارد، مثل طوقی دوره دبستان که به موش زیرک می‌ گوید بند پای همراهان را اول بگشاید، تا «مولانا» که گویا در دیار «قونیه»، ساعت‌ ها کبوتران را به یاد عزیز از دست داده‌اش «شمس» ‌نگاه می‌ کرد و بر پایشان نامه‌ ها می ‌بسته تا به دور ها بروند، صدای کبوتران در دیوان شمس هنوز شنیدنی است: «خانه دل باز کبوتر گرفت/ بقربقو بقربقو سر گرفت»

بابک حوصله این حرف‌ ها را ندارد، می‌ گوید این کفتر مهر سفید است. کبوتری دستش گرفته که اگر تابستان نبود، حتماً می‌ گفتی یک گوله برف آمده. رهایش می‌کند، کبوتر دست می‌ زند و صدایش اوج می‌ گیرد، کاش من جای تو بودم و چشم‌ های بابک تا آخر آسمان می‌ دود.

کبوتر های بچه‌ محل

«خاورمیانه» زادگاه نژاد های معروف کبوتر است، از کبوتر نامه‌ بر مصری تا کاکل ‌دارهای لبنانی و کبوتر های دم‌ پهن سلجوقی گویا سلاطین سلاجغه نژادش را تکثیر کرده ‌اند برای نامه‌ رسانی. ایران هم از دیر وقت مهد کبوتران بوده، آن طور که ذکر برج ‌ها و کبوترخانه‌ ها در سیاحت‌‌ نامه‌ های دوره صفوی به چشم می‌ آید و شهر های اصفهان و قزوین و کاشان و از قاجاریه به بعد تهران و ری، پر بوده است از پشت‌ بام ‌های کبوتر نشین و کبوتر‌ بازان حرفه‌ای.

بابک می‌گوید: «تهرانی‌ بازها و قزوینی ‌ها دو گروه عمده کفتربازان هستند که اتفاقاً دو نژاد کبوتر را پرورش داده‌اند و سبک متفاوتی دارند. کبوترهای تهرانی پرشی نام دارند و از بیخ‌ و بن با کبوترهای اصفهان و قزوین و مشهد متفاوتند. سینه‌ های پهن و دم‌ های تیز و پنجه ‌های قبراق، شمایل کبوترهای تهرانی است اما وقت بلند شدن است که توفیر اصلی پیدا می ‌شود. کبوترهای پرشی، نردبان آسمان را می‌ گیرند و عمود بالا می ‌روند، آنقدر که خال آسمان می ‌شوند و ساعت‌ ها پر پر زنان پایین می ‌آیند، اما کبوترهای دم‌ پهن شهرستانی راه افق را پیش می‌ گیرند و دسته ‌ای پر می ‌زنند و ساعت‌ ها می ‌روند و می ‌روند و عاقبت راه را پیدا می ‌کنند و به خانه بر می ‌گردند.»

همین ویژگی ‌های ذاتی پرنده، کبوتربازان را مثل فیلسوف ‌های ارسطویی و افلاطونی کرده است و در کار و بارشان تاثیر گذاشته، ‌این است که تغذیه کبوترهای تهرانی با شهرستانی‌ها کاملاً متفاوت و مسابقات هم یک‌ سره طوری دیگری است.

از وقتی دنیای مجازی به دنیای واقعی تنه زده است، سرو کله کفتربازها در اینترنت هم پیدا شده، جست‌ و جوی گوگل شما را می‌ برد به وبلاگ ‌هایی با اسم‌ های بامسما مثل «سیدجواد»، «عشق‌باز»، «کبوتر تهرانی» و از این قبیل که پر است از فوت‌ و فن کفتر بازی، با اسم و شناسنامه و کار آیی هر کفتر و عکس‌ هایی که اهلش می‌ داند کدام کفتر و چه کفتربازی است.

گزارش مسابقات بزرگ کبوتر پرانی هم قسمت هیجان‌ انگیز این وبلاگ ‌هاست، مسابقات کاملاً جدی و حیثیتی که گاه جوایز باور نکردنی مثل، باغ و ماشین و میلیون ‌ها تومان پول را دارد و اصلاً عده ‌ای گذران زندگی‌شان به همین پر زدن کبوترهاست.

بابک می‌ گوید کبوتر مربی می‌ خواهد. جوجه که از تخم سر می‌ زند کار مربی شروع می‌ شود، با تغذیه درست و پراندن روی حساب و سر وقت، تا وقتی که آفتاب سایه ندارد و وسط تابستان و زمان کارزار است. برای مسابقه معمولاً کبوترهای با تجربه را انتخاب می‌ کنند که حسابی نمک‌ گیر صاحبخانه و به اصطلاح جلد شده‌ اند و لااقل سه سالی مسابقه داده ‌اند و بنابراین هوش غریزی تجربه اندوخته ‌اند. از یکی دو هفته مانده به مسابقه داورها پرنده‌ های دو حریف را زیر نظر دارند تا مبادا دوپینگ کنند و صاحب ‌شان در آب مولتی‌‌ ویتامین بریزد، اواسط تیرماه وقت مسابقه‌ است و کفتربازها که از مدت‌ ها پیش کرکری خوانده‌ اند و کبوترهای ‌شان را با ارزن و دانه ‌های سبک و مقوی ساخته ‌اند، دسته‌ های کبوتر را پر می‌ دهند.

کبوتر بازان سبک تهران با کبوتر های‌ پرشی کله ‌سحر شروع می ‌کنند و هم کبوتر هم مهر رقیب را می‌ خورد تا تایید و شناسایی باشد. سر داور مسابقه را شروع می ‌کند و نهایتاً کبوتری که دیرتر بر زمین می‌ نشیند صاحبش را برنده کرده، بابک می‌گوید: «داور همه چیز را می‌ فهمد، خبره است و می‌ داند کبوتر واقعاً هوا بوده یا رفته و این ساعت را جایی نشسته و آمده، کبوتری که ساعت‌ ها می‌ پرد، برعکس کبوتری که تنبلی کرده، له ‌له نمی‌ زند و نوکش را باز و بسته نمی ‌کند، آنقدر بی‌حال است که توان این کارها را ندارد.»

در گرمای تیرماه بهترین کبوترها هم بیشتر از ۶، ۷ ساعت نمی‌توانند بپرند. کبوترهای وفادار تا حد جان دادن بال می‌ زنند، معلوم نیست این جنون پرواز دلیلش چیست. بابک با یک جمله حلش می‌ کند: «پریدن در ذات‌شان است.»

او سال گذشته یک تن گندم برده است. این ۳۰۰ و اندی کبوتر هر سال سه تن گندم می‌ خورند. بابک پارسال با ۱۱۰ کبوتر مسابقه داده و سال بعد قصدش این است که با ۳۵۰ کبوتر مسابقه دهد. «سال بعد هر جای آسمان را نگاه کنی کبوتر می ‌بینی.»

قرقی سر بزنگاه سر می‌ رسد و از میان دسته صدتایی درست بهترین کبوتر را نشانه می‌ رود، این است که می‌ گویند شکارچی بهترین کفترباز است. اما کبوترهای پا به سن گذشته، باتجربه، راه فرار را بلدند، با کش‌ و قوس در پرواز و سقوط و اوج به ‌هنگام و راه بردن به پشت‌ بام امن صاحب.

بابک می‌ گوید: «کبوتر قسر در رفته را آن سال نباید پر داد، اگر فردایش پردهی قرقی می‌ آید و بر دوش، قرقی می‌ آید و می ‌بردش. قرقی شکارچی کینه‌‌ای است.»

هر سال چند کبوتر بابک طعمه قرقی می ‌شود و او معتقد است این سهمی است که باید بدهد برای رهایی باقی پرنده‌ها. کبوترها اگر از دست قرقی خلاص شوند و آنفولانزای مرغی نگیرند و اتفاقی نيفتد ۳۰ سال عمر می ‌کنند، اما چه فایده که زیبایی ‌شان هر چه سن بالا می ‌رود غروب می‌ کنند.

هستند کفتربازهایی که کبوترهای پا به سن گذاشته را کباب می ‌کنند. اما بابک که به این پرنده‌ها دل بسته فکر این گناه را نکرده و حاضر نیست دست به خون کبوتری آلوده کند.

شهرهای برج‌ نشین و حساب و کتاب‌ های بی ‌رحم زندگی و دود و دم خیابان ‌ها، نسل کبوتر و کفترباز را برانداخته، دیگر از آن سقف ‌های گنبدی و پشه ‌بندها و سله ‌های جا خوش کرده بر پشت بام ‌ها، آن ‌طور که «علی حاتمی» در طوقی تصویرش کرده خبری نیست. کبوتربازها به خاطره پیوسته‌ اند و آن ها که مانده‌اند سر از کوه و دشت در آورده‌ اند. مثل بابک که باغی دارد و کارگاه قطعه‌ سازی و ۳۷۰ کبوتر، عصر شده و کبوترها آب و دان ‌شان را خورده‌اند، بابک در آشیانه را باز می ‌کند، کبوترها آرام و باوقار، قو می ‌کشند و می ‌روند به لانه، آن ها توافق کرده‌ اند که آزادند به شرطی که در پر گرفتن و به اوج رفتن، گاهی نگاهی به زمین کنند و یادی از صاحب‌ شان که از آن بالا یک نقطه کوچک سیاه است.